مهستان؛ عراق تهاجم سراسری، علنی و رسمی خود به ایران را ساعت ۱۳:۳۰ روز ۳۱ شهریور سال ۵۹ آغاز کرد.
اولین فاز این تهاجم حمله گسترده هوایی به ۱۰ فرودگاه و پایگاه هوایی از جمله فرودگاه مهرآباد تهران بود.
ارتش صدام با الهام از شیوه اسرائیل در جنگ شش‌روزه با اعراب که به هواپیماهای مصر و سوریه در پایگاههای آنها حمله کرد، همین تاکتیک جنگی را اتخاذ کرد.
بمباران هوایی پایگاههای هوایی و فرودگاه‌های ایران پیش‌نیاز حرکت واحدهای زمینی عراق به ایران بود.
در آغاز جنگ، نیروی هوایی عراق ۳۵۰ جنگنده میگ، سوخو و توپولف داشت، با ۱۹۲ فروند از این هواپیماها و در سه موج حملات متوالی، تهاجم شدیدی به پایگاههای هوایی و فرودگاه‌های ایران اجرا کرد.
بمب‌های عراقی که با چتر فرود می‌آمدند، به اکثر باندهای پروازی کشور اصابت کردند.
جز یک هواپیمای بمب‌افکن سنگین توپولف ۱۶ که در منطقه سرپل‌ذهاب و شرق شهر قصرشیرین مورد اصابت پدافند ایران قرار گرفت و سرنگون شد، هواپیماهای دیگر عراق سالم به پایگاه‌هایشان بازگشتند.
معلوم نیست چرا پایگاههای موشکی هاگ ایران که ستون فقرات قدرت دفاع هوایی ایران را شکل دادند، در آن هنگام فعال و آماده جنگ نبودند.
اگر این پایگاه‌ها آماده بودند، باید تعداد زیادی از جنگنده‌های عراقی را در همان تهاجم روز اول ساقط می‌کردند.
آن روز هواپیماهای عراقی تمام پایگاههای نیروی هوایی ایران به جز پایگاههای بندرعباس، کنارک و فرودگاه مشهد که بدلیل ناتوانی نیروی هوایی عراق در سوخت‌گیری هوایی به آنها نمی‌رسیدند، را مورد حمله قرار دادند.
البته در این حملات عراق، هواپیماهای جنگی ایران آسیب چندانی ندیدند، اما اثر روانی این حملات بیشتر از تاثیر واقعی آن بود.
این حملات در روز دوم جنگ هم به برخی پایگاههای نیروی هوایی ایران، از جمله پایگاه پنجم شکاری در تبریز ادامه یافت.
برگرفته از کتاب روند جنگ ایران و عراق
حسین علایی
