مهستان؛ در جلسه ۸۳/۱۲/۱۵ در مورد سه کارگروه بحث‌های زیادی شد. در آن جلسه گفته شد جلسات کارگروه‌ها به نتیجه نمی‌رسد، یکی از اعضای جلسه هم گفت که گویی معنای گروه‌های کاری این است که آن‌ها مشوق‌هایی به ما بدهند تا ما از غنی‌سازی صرف نظر کنیم. بنابراین در جلسه تصمیم گرفته شد فقط کارگروه هسته‌ای بماند و دو کارگروه دیگر تعطیل شود.
درواقع می‌خواستیم به اروپایی‌ها این پیام را بدهیم که در ازای منافع اقتصادی، تکنولوژیکی و سیاسی_امنیتی از غنی‌سازی دست نمیکشیم. در جلسه سران هم در همین تاریخ، این بحث از سمت وزیر امور خارجه و رئیس سازمان انرژی اتمی مطرح شد.
گویی برخی به فلسفه اصلی این مذاکرات توجه نداشتند. ما معتقد بودیم نوع روابطمان با اروپا باید تغییر کند، بطوری که در این نوع روابط، دیگر تهدید یکدیگر و ساخت سلاح مطرح نباشد.
درواقع ما به آن‌ها می‌گفتیم ما به شما تضمین عینی می‌دهیم و شما هم فکر نکنید امتیازی به ما می‌دهید، درواقع ماهیت روابط دارد تغییر می‌کند. به هر صورت با بحث‌هایی که در این جلسات شد، تصمیم بر این شد دو کارگروه دیگر تعطیل شود و فقط کارگروه هسته‌ای بماند که این یکی از تصمیمات مهم آن جلسه بود و به اطلاع سه کشور هم رساندیم.
در همین جلسه از رئیس سازمان انرژی اتمی پرسیده شد زیرزمین نطنز چه زمانی آماده می‌شود؟ ایشان پاسخ داد یک سال دیگر! اعضای جلسه تعجب کردند.
این پاسخ، نظر ما را اثبات کرد که گفته بودیم برای به‌سامان رسیدن امور فنی به زمان بیشتری نیاز داریم. ولی از طرف دیگر هم این بحث مطرح بود که پیش از پایان رسیدن دولت هشتم باید غنی‌سازی آغاز شود.
به همین دلیل فرصت مذاکرات با اروپایی‌ها را شش ماه تعیین کرده بودند. یک بحث هم مطرح بود که اروپا به دلیل ادامه تعلیق، می‌خواهد مذاکرات طولانی شود. به همین دلیل به ما ابلاغ کرده بودند مدت مذاکرات نباید بیش از شش ماه طول بکشد.
برگرفته از کتاب امنیت ملی و دیپلماسی هسته‌ای
خاطرات حسن روحانی
