مهستان؛ در روزهای پایانی آبان ۱۳۸۳ چالش‌ها، بسیار زیاد و چشمگیر بود. جلسات طولانی و مستمری در آن مدت کوتاه تشکیل می‌شد که محتوای آنها و نظرات مسئولین حاضر در آن جلسات، بسیار حائز اهمیت بود.
برای نمونه، در تاریخ ۱۳۸۳/۸/۲۳ دو جلسه مهم تشکیل شد که نخستین آن شصت و هشتمین جلسه کمینه عالی هسته‌ای بود، جلسه نهایی و مهمی که برای رد یا پذیرش توافق پاریس، بسیار تعیین‌کننده بود.
در این جلسه تشریح نمودم در شرایط فعلی سه راه پیش رو داریم، راهکار نخست پذیرش توافق پاریس و دنبال کردن کار در چارچوب آن توافق است. راه دوم این است توافق را رد کنیم و تعلیق را یکجانبه بپذیریم و اعلام کنیم.
البته در این شرایط دیگر تضمینی برای کسب امتیاز از طرف اروپایی وجود ندارد. راهکار سوم رد هر دو سناریوی تعلیق یکجانبه و توافق پاریس است.
بیشتر از همین خاطرات بخوانید: توافق پاریس و تعهدات دو طرف
نظر کارشناسان این بود در صورت اجرای سناریوی سوم، به احتمال زیاد پرونده به شورای امنیت ارجاع می‌شود.
در نهایت با بحث‌های طولانی و با توجه به اینکه در توافق پاریس، برخی از شروط نظام تامین شده و برخی دیگر هم اجمالا مورد پذیرش قرلر گرفته بود، جلسه معتقد بود اولا به مصلحت است توافق را بپذیریم.
ثانیا در نامه به البرادعی مشخص کنیم که در اصفهان تنها تست و تولید و عملیات تبدیل را به تعلیق درمی‌آوریم تا سازمان بتواند دیگر فعالیت‌هت را برای تکمیل اصفهان ادامه دهد. ثالثا پس از اعلام موافقت تهران، باید رایزنی‌های دیپلماتیک به قصد تصویب یک قطعنامه مثبت و عادی‌سازی پرونده در اجلاس نوامبر بی‌درنگ آغاز شود.
منبع: برگرفته از کتاب امنیت ملی و دیپلماسی هسته‌ای
خاطرات حسن روحانی
