مهستان؛ ایران و آمریکا روی لبه تیغ راه می‌روند. سوخت‌رسان‌های آمریکایی در فرودگاه بن‌گوریون پارک شده‌اند. آرایش رزمی آمریکا در منطقه کامل شده و ایران هم اساسا هیچ گاه از آرایش جنگی خارج نشده است. در حالی که همه منتظر ساعت صفر عملیاتند، تکاپوی واسطه‌ها هم ادامه دارد.
سفر وزیر کشور پاکستان به تهران منجر به مبادله مجدد متن بین دو طرف شده است. ایران دوباره نسخه‌ای از طرح ۱۴ ماده‌ای خود ارایه کرده است. نسخه‌ای که آکسیوس – رسانه اصلی جنگ روانی حلقه نئوکان‌های ترامپی – آن را باز هم برای ترامپ غیرقابل قبول دانسته است. طرفین جزییات بیشتری از پیشنهادهای خود درز می‌دهند. طرف ایرانی تصریح کرده که آمریکا اگرچه پرداخت غرامت را رد کرده اما پیشنهاد مبهمی در مورد صندوق توسعه و بازسازی داده، رسانه‌های آمریکایی مدعی انتقال اورانیوم ۶۰ درصدی به روسیه شده‌اند. سخن از نوعی تعلیق تحریم‌های نفتی علیه ایران در طول مذاکرات است در حالی که ایران خواستار لغو هم تحریم هاست و … که صحت سنجی آن‌ها میسر نیست.
اختلاف اصلی اما پابرجاست. ایران می‌خواهد نخست آتش بس برقرار شود و سپس در مورد مسائل هسته‌ای مذاکره کند و ترامپ یک بسته توافق می‌خواهد.
ترامپ در سوشال تروث هوار می‌کشد و رجز می‌خواند، ایران خونسرد پاسخ‌های تند می‌دهد. با این حال به جز بنیامین و بن زاید کسی جنگ نمی‌خواهد. قطری‌ها از صبح به تلفن چسبیده‌اند و ترکیه علنا خواستار تداوم آتش‌بس شده است. آن‌ها در تماس مداوم با پاکستان هستند. وزیر کشور پاکستان در تهران با پزشکیان و قالیباف و عراقچی صحبت کرده و بعد از ۳ روز به اسلام‌آباد برگشته است. بعید نیست فردا پاکستانی‌ها واسطه جدیدی بفرستند!
روشن نیست یک دور درگیری جدید چه حاصلی برای آمریکا دارد. بسیاری تحلیلگران هر نوع حمله را پرهزینه و کم فایده می‌دانند. ضمن آن که دست ایران برای پاسخ و ضربه زدن بسته نیست. اما برای لابی اسراییل فقط جنگ اهمیت دارد و وضعیت روانی ترامپ آشفته است. تصویر شکست در رسانه‌ها او را به هر تصمیم جنون‌آمیزی رهنمون می‌شود.
آکسیوس که در دوره‌های قبل، پیش از جنگ مدام خبرهای مثبت از مذاکره می‌داد حالا مدام خبر از جنگ می‌دهد. آیا باز هم باید آکسیوس را بر عکس تحلیل کرد یا این بار فریب رسانه‌ای و روانی دیگری در کار است؟
نتانیاهو امشب جلسه امنیتی دارد و ترامپ فردا قصد دارد در اتاق وضعیت کاخ سفید با مقاماتش گزینه‌های جنگ را بررسی کند. چرا این خبرها رسانه‌ای می‌شوند؟ تهدید؟ فضاسازی رسانه‌ای برای مذاکره؟ نمایش ترامپی در آغاز یک دوره دیگر جنگ؟
ساعت‌ها، ساعت‌های سرنوشت سازند و دریغ که از پنجره‌های غبار گرفته و رو به منظره‌های درهم هیچ افقی را نمی‌توان تشخیص داد…
