مهستان؛ عراقچی در میان رایزنی‌های دیپلماتیک‌اش مدت کوتاهی پس از بازگشت از مسکو راهی چین شده است تا با مقامات چینی دیدار کند.
دیداری که می‌تواند بر نتایج جنگ جاری تاثیرات ملموسی بر جای بگذارد. چرا که به زعم تحلیلگران متعددی، تجاوز آمریکا به ایران باید در برخی از علل بنیادینش در چارچوب رقابت‌های واشنگتن با پکن فهمیده شود.
از این رو آنچه پشت درهای بسته این دیدار می‌گذرد به احتمال قوی بصورت مستقیم بر سرنوشت کشور تاثیر می‌گذارد.
شاید اشاره به برخی مواردی که اخیرا رخ داده است به چنین فرضی کمک کند.
مثلا روبیو پیش از سفر عراقچی به پکن ابراز امیدواری کرده بود که چین، ایرانی‌ها را قانع کند که دست از بستن تنگه هرمز بردارند و مانع از این شوند که ایران اقتصاد جهان را به گروگان بگیرد.
و یا آنکه چین در چند روز گذشته تحریم‌های آمریکا در قبال پالایشگاه‌های خود را نادیده گرفت و وزارت بازرگانی این کشور دستور داده است که به خرید نفت ایران ادامه دهند.
و مارکو روبیو تهدید کرده است که این تحریم‌ها نمایشی نیست و اگر چین به آن‌ها پایبند نماند باید منتظر تحریم‌های ثانویه که بانک‌های چینی را هدف می‌گیرد، باشد.
از این رو رقابت این دو کشور بر سر تصاحب اقتصاد جهانی کمتر در وجوه پنهانی خود باقی مانده است و به تقابل‌هایی آشکار در سطوح رسمی و بویژه در ارتباط مستقیم با ایران، رسیده است.
بنابراین آنچه از این دیدار تازه میان وزاری خارجه ایران و چین در روزهای آتی به گوش برسد بسیار حیاتی خواهد بود.
اما تا بدینجا وانگ‌یی حمله آمریکا و اسرائیل را محکوم کرده و آن را جنگی غیرقانونی توصیف کرده است. او همچنین ابراز کرده است که « منطقه در حال گذر از یک پیچ سرنوشت‌ساز است و دیدارهای مستقیم میان دو طرف ضروری می‌باشد.»
چیزی که در این اظهار نظر قابل توجه است، بیانِ سرنوشت‌سازی وقایع جاری و استمرار دیدارهای مستقیم است که هر دو به معنای درگیری مستقیم منافع چین در این نزاع است و آن‌ها به یقین نقش خود را در پیگیری تحولات بصورت پررنگ‌تری ادامه خواهند داد.
همچنان که بر تداوم مذاکره میان ایران و آمریکا تاکید کرده و خواهان حل و فصل منازعه از طریق دیپلماتیک است و تماس عراقچی از پکن با عربستان از اهتمام جدی این قدرت بین المللی بر روش‌های مسالمت‌آمیز است.
همچنین باید منتظر بمانیم که برای مثال واکنش آن‌ها در قبال قطعنامه در حال تنظیم از سوی آمریکا که در صورت تصویب به جامعه جهانی اجازه می‌دهد که برای بازگشایی تنگه هرمز اقدام نظامی انجام دهد، چیست؟ آیا همچون قطعنامه پیشین و تنظیمی از سوی بحرین در میانه جنگ ۴۰ روزه با وتوی این کشور روبرو می‌شود یا خیر؟
