مهستان؛ مریم رنگی طهرانی: پس از هفته‌ها صعود و فرود اخبار مربوط به جنگ روسیه و اوکراین، بالاخره صحبت از یک توافق صلح ترامپ برای اوکراین به صدر خبرها رسیده است؛ طرحی جدید و ۲۸ بندی که بر اساس آن، اوکراین باید منطقه دونباس را به روسیه اجاره دهد.
طبق این پیشنهاد، کنترل عملی (de facto) این منطقه به مسکو واگذار می‌شود، اما ملکیت قانونی اما همچنان نزد اوکراین باقی می‌ماند و روسیه مبلغی نامشخص را به‌عنوان اجاره پرداخت می‌کند.
در ادامه این طرح، اوکراین باید به طور دائم از عضویت در ناتو خارج بماند و ارتش خود را به سقف ۶۰۰۰ هزار نفر کاهش دهد. طبق گزارش فایننشال تایمز، آمریکا انتظار دارد که تا ۲۷ نوامبر زلنسکی این توافق را بپذیرد.
اما آنچه از بررسی این طرح ۲۸ بندی برمی‌آید، این است که بخش عمده این توافق به سمت کرملین چرخیده است.
بیشتر بخوانید: جنگ فرسایشی در جبهه اوکراین؛ شبح جنگ بر فراز اروپا در حرکت است!
چنین امتیازدهی‌ای می‌تواند به‌طور جدی باز دارندگی غرب در برابر اروپا را تضعیف کند؛ چرا که عملاً بخشی از سرزمین اوکراین هرچند به‌صورت دوفاکتو از دست خواهد رفت.
اما این امر می‌تواند در آینده به‌نوعی مشروعیت بخشی به تصرف سرزمینی تبدیل شود و تهدیدی برای امنیت دیگر نقاط اروپا باشد.
از سوی دیگر، پذیرش این طرح می‌تواند نگرانی کشور‌های اقماری سابق شوروی را درباره تمامیت ارضی‌شان تشدید کند؛ زیرا پذیرش چنین توافقی، پیام خطرناکی درباره امکان واگذاری اجباری مناطق مورد مناقشه در آینده ارسال خواهد کرد.
همچنین، این روند ممکن است مشروعیت زلنسکی را تضعیف کند و ظرفیت مقاومت آینده در این کشورها را تحت تأثیر قرار دهد.
اجرای چنین طرحی می‌تواند بی‌اعتمادی اروپا نسبت به آمریکا را افزایش دهد و قاره اروپا را به سمت خود اتکایی دفاعی بدون آمریکا سوق دهد. پیامد این تغییر، می‌تواند بازتعریف نظم امنیتی اروپا باشد.
در نهایت باید دید این طرح صلح تا چه اندازه ضمانت اجرایی خواهد داشت و نظم آینده جهانی را به کدام سمت سوق خواهد داد؛ به‌ویژه در شرایطی که هر سه بازیگر اصلی مسکو، واشنگتن و اروپا بنظر در آستانه بازتعریف راهبردی قرار دارند .
