مهستان؛ انتخابات پارلمان در عراق امروز برگزار می‌شود. انتخاباتی که دولت آینده در این کشور را مشخص می‌کند.
عراق تنها کشوری عربی‌ای است که با ایران مرز خاکی دارد و در واقع دروازه ورود ایران به کشورهای غربی‌اش محسوب می‌گردد. از این جهت وجود دولتی همسو یا غیرهمسو در این کشور، امری مهم برای دولت حاکم بر ایران است.
در این کشور پس از سقوط صدام در ائتلافی نانوشته، ریاست مجلس به اقلیت بزرگ اهل تسنن واگذار می‌شود و نخست‌وزیر آن که برگزیده‌ی ائتلاف‌های پیروز در مجلس است به اکثریت شیعه واگذار می‌گردد.
بنابراین مهمترین رقابت برای کرسی‌های مجلس عموما بین گروه‌های مختلف شیعه است که شکل می‌گیرد و باید نبض اتفاقات سیاسی در عراق را در اختلافات بین گروه‌های متعدد شیعی ردیابی کرد.
بطور عمومی چهار گروه عمده به رقابت می‌پردازند که مهمترین آن‌ها جریان مقتدی صدر، روحانی پر نفوذ شیعه است که انتخابات پیشین را تحریم و تا این لحظه انتخابات جاری را نیز تحریم کرده است. او مدافع خلع سلاح گروه‌های شبه نظامی به نفع دولت است.
ائتلاف پیشرفت به رهبری محمد الحلبوسی که بزرگترین بلوک سنی در پارلمان عراق محسوب می‌شود.
ائتلافی از شیعیان که موسوم به بیت‌الشیعی در عراق است که خود متشکل از ائتلاف‌های متعدد است که مهمترین شکاف درونی آن بین محمد السودانی نخست‌وزیر فعلی و رهبر ائتلاف بازسازی و توسعه و نوری المالکی نخست‌وزیر سابق با ائتلاف دولت قانون.
اختلاف آن‌ها که بعنوان نیروهدی نزدیک به ایران شناخته می‌شوند، رقابت بر سر تصاحب دولت و تسلط بر بیت الشیعی است.
بلوک چهارم هم بلوک کردستان است که آن‌ها بیشتر جهت مدیریت اختلاف با دولت فدرال بر سر مسائل مالی و امنیتی به پارلمان وارد می‌شوند.
بنابراین جریان صدر بعنوان جدی‌ترین جریان شیعه که مخالف نفوذ تهران در بغداد است در میان جریان‌های کردی نیز توانسته است با حزب دموکرات کردستان خود را نزدیک کند و سایر گروه‌های شیعی هم با اتحاد میهنی کردستان به ائتلاف برسند.
اختلاف مقتدی صدر با جریانات شیعه به صورت شکلی بر سر این است که صدر خواهان تشکیل دولت اکثریت هست و سایر احزاب خواهان تشکیل دولت‌های مبتنی بر اجماع که هر حزبی در کابینه دارای سهم باشد و ائتلاف پیروز تمامی کابینه را از آن خود نکند.
به لحاظ ماهوی هم صدر در پی آن است که نزدیکی خود را به عربستان و غرب حفظ کند تا بتواند در نهایت به عنوان آلترناتیوی جدی در جریان شیعه که عموما به ایران نزدیک هستند، عمل کند. هر چند صدر تغییر مواضع متعدد و متناقض نیز از خود بروز داده است.
اما انتخابات پیشین عراق با مشارکتی حدود ۴۰ درصد نشان‌دهنده عمق نارضایتی مردم از نظام سیاسی این کشور است که البته بخشی از این کاهش مشارکت را نیز ناشی از تحریم مقتدی صدر دانسته‌اند، روحانی‌ای که همچنان نارضایتی خود را تا به امروز ادامه داده است و بواسطه اثرگذاری قابل توجه اجتماعی‌اش، او را حاضر غایب این انتخابات برشمرده‌اند.
