مهستان؛ خاطرات حسن روحانی: در تاریخ ۱۳۸۲/۷/۲۳ طرحی تحت عنوان طرح اقدام برای خروج از بحران هسته‌ای، بعنوان چارچوب مذاکرات تدوین کردم و آن را برای مقام معظم رهبری و رییس جمهور فرستادم.
در این طرح، همه موارد مهمی که قرار بود در مذاکرات آتی با سه وزیر مطرح شود تبیین شده بود.
موارد پیشنهادی در این طرح به جز محدوده تعلیق، قبلا در جلسه سران نظام به تصویب رسیده بود.
لذا شبی که قرار بود وزرای سه کشور اروپایی به ایران بیایند، تنها موضوع محل بحث، محدوده تعلیق بود، زیرا قطعنامه خواستار تعلیق کامل بود.
لازم بود مجوز ما در این زمینه هم دقیقا روشن باشد که در نهایت در آن شب، مقرر گردید تعلیق صرفا در محدوده تعلیق گازدهی در نطنز باشد.
بیشتر از همین خاطرات بخوانید: مسائل پیش‌رو در آستانه مذاکرات تهران
یکی از نکات مهم این است که برخی می‌پندارند تعلیق، پیشنهاد ایران بوده است؛ گویی نمی‌دانند که قطعنامه شهریور ۱۳۸۲ آژانس، تعلیق کامل را از ایران خواسته بود.
اینها می‌گویند چرا تعلیق به‌صورت داوطلبانه پذیرفته شد؟ گویا آنها مطلع نیستند که قطعنامه از ایران خواسته بود همه فعالیتهای مربوط به غنی سازی تعلیق شود.
نکته دیگر این بود که راجع به قطعنامه چگونه عمل کنیم؟
قرار این بود ما قطعنامه را نپذیریم، اما در عین حال در مقام عمل طوری رفتار کنیم که دستکم بخشهای اساسی قطعنامه را به نحوی اجرایی کرده باشیم.
منبع: برگرفته از کتاب امنیت ملی و دیپلماسی هسته‌ای
خاطرات حسن روحانی
