مهستان؛ خاطرات حسن روحانی: در مذاکرات مدیران کل سه کشور با تیم مذاکراتی ما علی‌رغم تشکیل جلسات متعدد، در مسائل مهم به‌ویژه در مورد تعلیق به توافقی دست نیافتند.
تنها اصرار داشتند صرفاً در مورد اجرای بندهای قطعنامه بحث کنند، در حالی که ایران قطعنامه را رد کرده بود.
ضمناً تیم مذاکراتی ما هم اختیاری نداشت که بخواهد در زمینه مسائل حساسی از قبیل تعلیق قولی به آنها بدهد. در نتیجه، مدیران کل هم مردد شده بودند که سفر وزرا انجام شود یا نه.
وزرا به فرودگاه کشورشان رفته بودند، اما هنوز در تردید بودند که سفر را انجام دهند یا نه و مرتب تلفنی با تهران در تماس بودند.
نظر اولیه من این بود که صرفا در مورد تعلیق غنی‌سازی در مرحله صنعتی بحث کنیم، ولی کارشناسان ما مخالف بودند و میگفتند با این بحث، مذاکرات قطعا با شکست مواجه خواهد شد، چون معنای آن، شروع تعلیق در سالهای آینده است.
بیشتر از همین خاطرات بخوانید: مذاکرات مقدماتی با مدیران کل سه کشور
مسئله دیگر این بود که با قطعنامه چگونه برخورد کنیم.
تصمیم ما در جلسه سران نظام این بود که اگر وزرای اروپایی به هر دلیلی به تهران نیامدند، خودمان همه موارد را یکطرفه اعلام کنیم.
یعنی ایران طی بیانیه‌ای اعلام کند: ۱. به آژانس گزارش کامل دهد؛ ۲. پروتکل الحاقی را امضاء و داوطلبانه اجرا میکند؛ و ۳. گازدهی نطنز را تعلیق میکند.
حتی برخی معتقد بودند بیانیه یکطرفه از مذاکره با اروپا بهتر است. استدلال ما این بود که اگر بیانیه یکطرفه بدهیم و مذاکره‌ای نکنیم، تعهدی از جانب اروپا برای کمک در اجلاس آتی نخواهیم داشت و در آن صورت در اجلاس نوامبر، نمیتوان به کمک کشورهای متنفذ چندان امیدوار بود.
چون اعضای شورای حکام بلافاصله میگفتند آنچه ایران اعلام کرده، کافی نیست. اما پس از مذاکره، در اجلاس نوامبر، اروپا پشت سر ما و رودرروی کشورهای تندرو نظیر آمریکا خواهد گرفت.
منبع: برگرفته از کتاب امنیت ملی و دیپلماسی هسته‌ای
خاطرات حسن روحانی
