مهستان؛ اگر نایب‌اسدالله به ساز نی تشخصی بخشید و پای این ساز شگفت‌انگیز را به موسیقی مجلسی ایران باز کرد، حسن کسایی با نی چنان تصویری رقم زد که همزمان همنشین تنهایی شبانان و محافل سلطانی باشد.
کسایی که در کنار تاج اصفهانی و شهناز یکی از سه ضلع مثلث مهم مکتب موسیقی اصفهان در سده چهاردهم خورشیدی محسوب می‌شد علاوه بر تبحر در نواختن نی، در سه‌تار نوازی هم چیره‌دست بود. افزون بر قابلیتها و دستاوردهای هنری وی که شامل تدوین ردیف موسیقی ایرانی و اجراهای متعدد در کنار بزرگان است نمی‌توان شخصیت افتاده، فروتن و در عین حال شوخ و سرزنده این هنرمند سرشناس را در یادبود و ذکر خیرش مورد اشاره قرار نداد.
اجراهای حسن کسایی در رادیو از سالهای پایانی دهه بیست خورشیدی تا سال ۱۳۵۷ جایگاه ساز نی را در گوش موسیقی مردم تثبیت کرد و نی را از سازی تنها و گوشه‌نشین به بازیگری تاثیرگذار در اجراهای گروهی تبدیل کرد. قطعه «سلام» در دستگاه چهارگاه از ساخته‌های معروف کسایی، برای چندین دهه موسیقی صبحگاهی ملت ایران در آغاز روز بود.
سوم مهر زادروز این هنرمند شریف و بی‌بدیل است.
