مهستان؛ «زلنسکی گزینه خوبی برای تعامل و مذاکره با ما نیست. او نمی‌خواهد به توافق برسد؛ می‌گوید خواهان توافق است، اما در واقع چنین چیزی نمی‌خواهد.» این اظهارنظر ترامپ، برای دومین بار درباره زلنسکی، در کنار گزارش‌هایی درباره احتمال محدود شدن دسترسی اوکراین به اطلاعات و ارتباطات نظامی آمریکا، نشان می‌دهد که اختلاف دو طرف از سطح لفظی فراتر رفته است. در هفته‌های اخیر، لحن ترامپ درباره زلنسکی صرفاً انتقادی نبوده، بلکه بیش از هر چیز، صلاحیت او را برای رسیدن به توافق زیر سؤال برده است.
خبر هفته گذشته درباره توافق ترامپ و پوتین بر سر صادرات گازوئیل روسیه به بازار انرژی، با نارضایتی زلنسکی همراه شد و او این نارضایتی را نیز علناً در رسانه‌ها بیان کرد. این موضوع نشان می‌دهد که واشنگتن و شخص ترامپ، در شرایطی که جنگ با ایران و مسئله تنگه هرمز فشار بر بازار انرژی را افزایش داده، حتی حاضرند بخشی از فشار اقتصادی بر روسیه را کاهش دهند. به نظر می‌رسد دولت ترامپ در کنار تلاش برای مدیریت این فشارها، به دنبال برداشتن گام‌های عملی‌تر برای تسریع روند پایان جنگ اوکراین نیز هست؛ رویکردی که می‌تواند موقعیت روسیه را در چانه‌زنی‌های مربوط به جنگ تقویت کند.
آنچه اهمیت دارد، این است که مجموعه اتفاقات هفته اخیر احتمالاً در حال ترسیم چارچوب سیاسی پایان جنگ است. در این رقابت بر سر تعیین شرایط توافق، به نظر می‌رسد هزینه تحقق آن بیش از دیگران بر دوش اوکراین و کی‌یف قرار بگیرد؛ وضعیتی که می‌تواند دست مسکو را در مذاکرات بالاتر ببرد و بر روند پایان جنگ و امتیازاتی که هر یک از طرف‌ها به دست خواهند آورد، تأثیر بگذارد.
