مهستان؛ علی معتضدی نمایشنامه‌نویس و عضو هیات مدیره کانون نمایشنامه‌نویسان در گفتگو با «اخبار مهستان» درباره تشکیل پرونده قضایی برای عوامل تئاتر «تهران پاریس تهران پل» گفت: ما در حد امکان باید تنش‌ها را پایین بیاوریم چراکه بالا رفتن تنش‌ها به ضرر همه ماست. ما نمی‌توانیم از تک‌تک حرکات جزئی در تئاتر ایراد بگیریم.
وی ادامه داد: ما در این چند دهه شاهد شکل‌گیری تفکری هستیم که معتقد است باید فیلتری باشد که سره را از ناسره جدا کند. اما مشکل مهم این است که فیلترها یکی بعد از دیگری فیلتر می‌شوند.
معتضدی با بیان اینکه من درباره یک کار خاص صحبت نمی‌کنم و فقط مربوط به این تئاتری نیست که با آن برخورده شده، یادآور شد: به طور کلی این کار متولیان خودش را دارد، اما من به عنوان یک فعال حوزه تئاتر این مدل سانسور کردن را به رسمیت نمی‌شناسم.
عضو هیات مدیره کانون نمایشنامه‌نویسان اظهار داشت: من هم در جامعه‌ای زندگی می‌کنم که همان دوستان در آن زندگی می‌کنند. من هم مالیات می‌دهم و امنیت کشورم برایم اهمیت دارد. من هم بچه همین آب و خاک هستم و در نهایت در گوشه‌ای از همین میهن دفن می‌شوم. اما با نگاه دلسوزانه، این سانسور را نمی‌پسندم.
معتضدی گفت: نکته اسفبارتری که وجود دارد این است که این کار به متولیانی سپرده شده است که همان متولیان هم خودشان را قبول ندارند!
نویسنده و کارگردان «هزار و یک…هزار و دو» در تشریح مراحل مختلف ممیزی تئاتر این‌گونه توضیح داد: هر تئاتری وقتی می‌خواهد اجرا بشود، ابتدا متن آن برای «بازخوانی» به متولیان داده می‌شود تا آن را تایید کنند. اگر متن مشکلی داشته باشد، یا آن را سانسور می‌کنند یا مجوز نمایش نمی‌گیرد. در مرحله بعدی، کار «بازبینی» می‌شود. یعنی تئاتری که ساخته می‌شود، قبل از اجرا برای متولیان به نمایش درمی‌آید. درباره حرکات، پوشش بازیگران، موسیقی و… ممیزی‌هایی صورت می‌گیرد و در نهایت کار یا مجوز نمایش می‌گیرد یا تایید نمی‌شود.
نویسنده نمایشنامه «جنگ شبها می‌رسد» ادامه داد: در مرحله بعد، به کارگردان و تهیه‌کننده گوشزد می‌شود که حین نمایش اثر، بازهم می‌آییم و تماشا می‌کنیم. با وجود این نظارت دائمی، باز هم چنین مشکلاتی پیش می‌آید و دست‌اندرکاران دچار تشویش و نگرانی می‌شوند.
وی با تاکید بر اینکه ما نمی‌توانیم مردم و اصناف مختلف را دسته‌بندی کنیم و آنها را به فرزندان تنی و ناتنی تقسیم کنیم اظهار داشت: باز هم یادآوری می‌کنم که من درباره یک اثر خاص صحبت نمی‌کنم و این تئاتر متولیان خودش را دارد. سوال مهم این است که آیا قرار است جامعه با تسامح و تساهل جلو برود یا در مقاطع مختلف می‌خواهیم این پیچ را شل و سفت کنیم؟ هر اثری مثل همین تئاتر عوامل متعددی دارد که محل درآمدشان از این کار است و فقط همان دو بازیگر و کارگردان و تهیه‌کننده نیستند. با این تقسیم‌بندی‌های سلیقه‌ای نان افراد آجر می‌شود و مهم‌تر از آن دچار نگرانی و استرس دائمی می‌شوند.
