مهستان؛ رضا فیاضی پیشکسوت عرصه تئاتر و نمایشنامه‌نویسی در گفت‌وگو با «اخبار مهستان» درباره برگزاری پنجمین دوره رویداد نمایشنامه‌خوانی گفت: چند سالی‌ست که این اتفاق در جریان است و ما شاهد رسیدن به مرحله «اجراخوانی» هم بوده‌ایم اما جایگاه نمایشنامه‌نویسان در چنین رویدادی موقعیت بسیار مناسبی را خلق می‌کند که شاهد اجرای اثر خودشان باشند و در صحنه حضور داشته باشند. اجرای اثر در چنین شرایطی می‌تواند ماندگار و لذت‌بخش باشد.
وی ادامه داد: آنها قصد دارند این آثار را در جایی مناسب ثبت کنند و به یادگار بگذارند. متاسفانه بسیاری از مردم موفق نمی‌شوند این آثار را به تماشا بنشینند. شاید برگزاری چنین رویدادی بتواند راه و افقی را بگشاید که علاقه‌مندان بتوانند آثار مورد علاقه خود را انتخاب کنند و این اجراها را از نزدیک ببینند. متاسفانه ما به این رویدادها به‌عنوان بازار نمایشنامه‌نویسی نگاه نمی‌کنیم و بیشتر مخاطبان این رویداد، خانواده‌های هنرمندان شرکت‌کننده هستند.
فیاضی با بیان اینکه حضور کارگردانان و دست‌اندکاران عرصه تئاتر در این رویداد چندان پررنگ نبود، اظهار داشت: بسیاری از این افراد اطلاع ندارند که چه آثاری در این رویداد اجرا می‌شود و این بخش از زندگی ما را نمی‌شناسند. من در این سال‌ها چندین نمایشنامه، کتاب شعر و رمان نوشتم و انتظار داشتم بازخورد آن را در میان هنرمندان ببینم. انتظار دارم که این رویداد به‌عنوان یک اتفاق هنری تلقی بشود اما متاسفانه کمتر شاهد آن هستیم.
این پیشکسوت عرصه تئاتر و نمایشنامه‌نویسی در بیان ارزیابی خود از فضای کلی تئاتر گفت: یک بخش از ماجرا این است که موسیقی حاکم است و حرف اصلی را می‌زند. برای مثال نمایش «آرش» دارای یک موسیقی استاندارد و حائز احترام و وجاهت است. حتی رقص و حرکات موزونی که در این نمایش می‌بینیم صرف قر کمر نیست بلکه دارای مفهوم است.
وی افزود: این در حالی است که در برخی از اجراها – که حتی افراد موجه و کاربلدی آنها را روی صحنه برده‌اند – شاهد آن هستیم که تماشاگران را به هیجان وامی‌دارند که فقط کف بزنند و برای آنها ترانه‌های ابی می‌خوانند و قر می‌دهند. متاسفانه اجراهای محدودی را شاهد هستیم که با مفهوم واقعی تئاتر پیوند خورده باشد و استانداردهای نمایشنامه را رعایت کنند.
فیاضی تصریح کرد: من ادعا می‌کنم که نمایشنامه‌ام این استاندارد را دارد؛ یعنی حتی نیازی به موسیقی هم ندارد. من و گروهی که با یکدیگر همکاری می‌کنیم کاری به‌نام «مرده‌خواب» را برای اجرا داریم که دغدغه اصلی‌مان این است که به تپش خود تئاتر اهمیت بدهیم و یکی از مواردی که در نظر گرفتیم این بود که از همراه کردن موسیقی با اجرا پرهیز کنیم.
این پیشکسوت عرصه تئاتر و نمایشنامه‌نویسی با بیان اینکه در شرایط حاضر کمتر تئاتری را می‌بینیم که با استانداردهای واقعی اجرا شود خاطرنشان کرد: متاسفانه عرصه تئاتر وضعیت مناسبی ندارد.
وی ادامه داد: «مرده‌خواب» یکی از نمایشنامه‌هایم بود که منتشر شد. «پس‌لرزه»، «زنده‌باد شکلات‌خورها» و «چرا هیچ‌کس نخندید» در صف انتظار برای چاپ شدن هستند که به گفته ناشر، با یک سری ایرادات بنی‌اسراییلی مواجه شده‌اند. برای مثال به واژه‌های «دوست دختر» و «دوست پسر» یا مشروب‌خواری ایراد گرفته‌اند. البته به نظر من افراد سالم اهل مشروب‌خواری نیستند بلکه افرادی که می‌خواهند ادای روشنفکران را دربیاورند این کار را انجام می‌دهند. بنابراین هدف من ترویج مشروب‌خواری نیست.
فیاضی با بیان اینکه من موارد اصلاح‌شده را در اختیار ناشر قرار داده‌ام یادآور شد: امیدوارم این کارها به زودی منتشر بشود و حسرتش به دلم نماند. البته نمایشنامه‌هایی همچون «لیرناشاه»، «زن و شوهری با قامت متوسط»، «پدر یک دقیقه‌ای» و «روایت دوگانه گلدونه خانم» قبلا چاپ شده‌اند. یا رمان‌هایی مثل «پرسه در پاریس» و «الو! اینجا پدری به قتل رسیده» را منتشر کرده‌ام و از آنها دفاع می‌کنم.
این پیشکسوت عرصه تئاتر و نمایشنامه نویسی در پایان اظهار داشت: اقدام این دوستان ما در برگزاری رویداد نمایشنامه‌خوانی قابل احترام است و با اینکه من عضو انجمن خاصی نیستم دعوت کردند که این نمایشنامه را ارائه کنم. امیدوارم این رویداد موفق باشد و در سال‌های آینده نیز ادامه پیدا کند.
