چالش اپوزیسیون اسرائیل؛ «صهیونیسم» خالص نتانیاهو را در قدرت نگاه می‌دارد

مهستان؛ رهبران ۴ حزب مهم مخالف نتانیاهو در خانه‌ای جمع شده‌اند. دور میزی که در آن از تشریفات خبری نیست. یائیر لاپید رهبر فعلی اپوزیسیون پارلمانی اسرائیل که حالا نفر دوم حزب بنت است، میزبان آن‌هاست.
گادی آیزنکوت با همان اعتماد به نفس نظامی و خنده‌ای بر لب و سری افراشته. چنان که انگار از رهبری آینده مطمئن است. یائیر گولان رهبر چپ‌گرایان که از قضا روزگاری معاون آیزنکوت در ستاد ارتش بوده، با لبخندی شرمسارانه که از قضا با شخصیت کله‌شق او نمی‌خواند، نفتالی بنت با تی‌شرت سیاه و در حالی که مثل پلنگی برای جهیدن ژست
گرفته و در نهایت آویگدور لیبرمن راست‌گراترین چهره جمع با صورتی گرفته و ژستی طلبکار آن چنان که عادت اوست.
از قضا مشکل اپوزیسیون همین راست افراطی است. لیبرمن که رهبر حزب اسرائیل خانه ماست گروه‌های از مهاجران روس‌تبار را نمایندگی می‌کند. حزب او در انتخابات آتی ۸ یا ۹ کرسی به دست می‌آورد. او به تناسب شخصیت و پایگاه اجتماعی افراطی‌اش به شدت مخالف هر نوع ائتلاف با احزاب عربی است. حتی اگر این احزاب در کابینه مشارکت نکنند! از نظر او چنین کاری با مشروعیت «صهیونیستی» در تناقض است!
محاسبه ساده است: آیزنکوت و حزب یاشار ۲۴ رای دارند، گولان و دموکرات‌ها ۱۰ رای، بنت ۱۴ رای و لیبرمن ۹ رای. این بیشینه رای آن‌هاست که مجموع آن ۵۷ رای است. اگر حزب جدید اقتصادی هم ۴ کرسی به دست بیاورد، آن گاه اپوزیسیون به عدد جادویی ۶۱ می‌رسد.
اما خطر بسیار جدی است، اگر هر یک از احزاب فقط یک کرسی از دست بدهند و اگر حزب جدید اقتصادی به آستانه مشارکت در پارلمان نرسد و ۴ کرسی از دست برود؛ آن گاه ائتلاف با احزاب عربی تنها چاره خواهد بود.
لیبرمن ائتلاف با اعراب را نمی‌پذیرد، پس در صورت این تصمیم ۹ رای کنار می‌رود. حزب اسلام‌گرای رعم به رهبری منصور عباس ۵ کرسی احتمالی دارد و مشتاق ترین حزب عربی برای ائتلاف است. اما ممکن است این پنج رای کافی نباشد و حتی نیاز به ۷ کرسی فهرست مشترک عربی باشد. فهرست ۳ حزب که مشارکت آن‌ها در دولت یا حتی اتکای دولت به رای آن‌ها برای شکل‌گیری یک کابوس تمام عیار برای «صهیونیست‌» هاست؛ در پوزیسیون باشند یا اپوزیسیون!
تعداد کرسی‌های احزاب در انتخابات اسرائیل به سختی کم و زیاد می‌شود. هر حزب بخشی از جمعیت اسرائیل را نمایندگی می‌کند. در هفته‌های اخیر جدال بیش از هر چیز بر سر جلب رای گروهی از رای‌دهندگان راست‌گراست که اگرچه مسائل امنیتی در اولویت آن‌هاست اما از کفایت نتانیاهو در برقراری امنیت مطمئن نیستند.
آیزنکوت که نیم نگاهی به ائتلاف با اعراب دارد و می‌داند که احتمالا به مجموعه ۱۲ رای احتمالی آن‌ها وابسته است، در این روزها می‌کوشد نشان دهد که ائتلافی صهیونیستی را ترجیح می‌دهد و به این شکل رای بیشتری از میان راست‌گرایان به دست آورد. هر چند شاید در نهایت و بعد از انتخابات ناگزیر به سمت رای بخشی از احزاب عربی برود. به خصوص که فاصله یائیر گولان و دموکرات‌ها با احزاب عربی احتمالا بسیار کمتر از فاصله آن‌ها با لیبرمن یا حتی بنت است.
اما باز هم اطمینانی در کار نیست. اگر آیزنکوت ۲۴ کرسی، گولان ۹ کرسی و بنت ۱۴ کرسی کسب کند، حتی ۱۲ رای کامل اعراب هم برای تشکیل دولت کافی نیست!
این که لیبرمن و حزب جدید اقتصادی زیر بار ائتلاف با اعراب نمی‌روند، گره کور محاسبات آیزنکوت است. گره کوری که بعید است به سادگی گشوده شود.
ریشه مشکل در «صهیونیسم» و ایده دولت یهودی است که هم ذاتا با دموکراسی سازگار نیست و هم چنان دلالت‌های نژادپرستانه‌ای در نزد بخشی از مردم و سیاستمداران اسرائیل دارد که انعطاف های تاکتیکی را هم منتفی می‌کند.
آن‌ها که شنبه شب در منزل یائیر لاپید جمع شدند، همه صهیونیست هایی معتقدند که می‌خواهند این ایده را از دست نتانیاهو و هم پیمانان افراطی‌اش نجات دهند، اما اصرار بر خالص سازی صهیونیستی بلای جانشان شده است.
اگر خیلی خوش شانس باشند با نصاب ناپلئونی نتانیاهو را شکست می‌دهند و اگر نه به بن‌بستی می‌افتند که عملا تا انتخابات زودهنگام بعدی نتانیاهو را در قدرت نگاه خواهد داشت.
میهمانی بعد از انتخابات هر جا که برگزار شود، احتمالا خبری از لبخندهای تصنعی در آن نخواهد بود. روی میز هم به جای تنقلات غنیمتی نیست!